| تبليغات | X |
دلم گرفته....
+
نوشته شده در پنجشنبه 1385/10/28ساعت 1:32 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
آیینه ام بخار گرفته بود ...گویی،
پر از بغض و گریه بود از گریه های این خسته مغرور !
فریاد می زد اما مثل زمزمه بود فریادش
بی صدا گفت ... تویی که لبخند می زنی در نگاه مبهوت دیگران ،
غم زده می رسی ز راه ، پشت آجرهای تکبر این اتاق...،
شب را با گلایه سحر می کنی ، چرا ...؟!
ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:23 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
قلبم را به دست آیینه ای می سپارم هر شب،
تا پاک بسراید از هر آنچه در دود و دم تباهی پنهان است ..
یارییم کنید ، خسته ام !
دل ، شکسته از اینهمه ویرانی..
ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:14 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
امشب تیرگی در سکوت دلم غوغا می کند .
و سوالی عجیب تن خسته ام می کوبد آرام
پچ پچ کنان می پرسم از تنهایی احساس ، که چرا کنج اتاق مهربانی می پوسد !؟
من همه مبهوت بیگانگی ام با خویش..
آری غریبه ام با دیوار ، غریبه با آیینه های خاک گرفته و سرد
و با آن چهره که تصویرش شکست و خرده هایش جا ماند زیر قاب آیینه اتاق..
چه خوب ، همه چیز بوی خاطره می دهد ..
بوی کهنگی عشق..
بوی شور روزهای رفته..بوی لحظه های خوب مرده
کاش هنوز لحظه ، لحظه های گذشته بود..
کاش می خندیدم و آنقدر غرق بودم از قهقهه.
که از یاد می بردم آن آسمان پشت پنجره را ..
کاش لحظه ، لحظه های گذشته بود ..
و من باز ، همان شعر تازه مرده بودم که می گفت .
برای یک مرده کافیست
چه خوب ! همه چیز بوی خاطره می دهد .
ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:13 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
گویی که باز همه ترکم گفته اند ..
و صدایی خواهد گفت که هنوز ، فرصت برای رها شدن باقیست .
و من دوباره شعر خواهم شد . دوباره گرم خواهم شد.
امشب پشت اتاقی که خود ساخته ام از تنهاییم ، می شنوم ابرکی زار می زند ،زار می زند
ولی مهتاب پشت پرده های خاکستری ابر ، زمزمه می کند
یاد من هنوز زنده است ..
هر چند دورم از آنان که تنها گکان می کنند ، زنده اند !
ای کاش فراموش کرده بودم آن قناری دلخسته را که ترد شده از دوست
داشت لحظه ای آرام.
امشب ، در آنجا که پشت شیشه ها ، مهتاب سایه می سازد از نگاه من ،
آواز سر می دهم که تنها می توان بود...
تنها می توان ماند.. هر چند دورم از آنان که تنها گمان می کنند ، زنده اند ...
ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:3 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
بشناس و بخاطر بسپار ، او را که حماقت شرط نخست حیاتش بود.
او را که دقدقه اش ، ذهن آرام یک چشمه بود و اگر نبود،
هر روز به یاد مرگ یک قناری بود!
ببین تو ببین مرا ، که روز به روز خسته تر از سالهای گذشته ام ...
دگر به شرم چشم کدامین یار دل خوش کنم ...؟
توبگو!
ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:2 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
افسوس آرزوهامان یکی نیستند !
و یک روز حیف خواهند شد این خاطرات ،
که در دلهای سردمان به دور از یاد یادگاری خواهند مرد ..
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/19ساعت 4:1 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
هق هق دل ، شاید ... اوجِ سر دادن آهی باشد ؛ «که زِ بیگانه شدن غمگین است» - ولی افسوس ، گناه از دل نیست ... - او به بیگانه شدن با دل دوست ، دیر وقتیست که عادت دارد!
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/12ساعت 9:10 بعد از ظهر توسط ریحانه
|
آنگاه که می نگری مرا ، در دو چشم خسته ات ای عروسک دلتنگ ، تصویر چشمانِ من ، گریه را فریاد می زند! آه ..، غمگین مباش! من به یادِ دردِ تو نیز خواهم گریست ... ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/12ساعت 9:7 بعد از ظهر توسط ریحانه
|
«به سکوت عادت کن ، که نگفتن از عشق بهتر از گفتنِ حسی واهیست!» لحظه ها می گذرند ، از پی باورِ ما بی تفاوت ما را در دلِ خود می شکنند ... آری این باورِ دستانِ من است که به روحم شاید ، زندگی را بدمد ... و چه سود از این دَم! فرصت باورِ عشقی در من ، دیروقت است که در سلطه ناباوریم ، طُعمه تلخ تباهی شد مرد! دفتر خاطره ها گریانند... بار دیگر می نویسند از نو : «تن تو زخمی باد ... شاید اینبار خطاکار نبود ، که سزاوار به یک حکمِ قصاص، مُهر حبسِ ابدیت را خورد .! شاید اینبار خطاکار نبود» سر هر سطر ، صدای واژه ها می نالند ... و صدای زجه دفتر تنهایی من ، زنگ تکرار کلامی دارد ... «که چه حکمی ، چه قصاص؟ به چه ظلمی ، چه گناه؟» تو مپرس ... تو مپرس ، که به این خاک چه کردم که هنوز ، اشک ریزان محبتهایم ... ، با هوای سفر حتی به تمامی نرسید! تو مپرس، که در این بی نفسی ، من به نفس محتاجم ... نفس حتی حبس است ، نفس ارزانی نیست!! بخدا تلخی این شعر من از پاسخ احساس تو نیست ... صحبت از درد من است ... و دلی ساده و آشفته چو باد ، که تمنا دارد ؛ «به سکوت عادت کن ... که نگفتن از عشق ؛ بهتر از گفتنِ حسی واهیست!» ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/12ساعت 9:3 بعد از ظهر توسط ریحانه
|
برگورِ من این بغض شبِ تار شکست ... چه دلی دارد ابر ... ، او هم از حال من خسته شکست ... قصه حسرت و دردی در دل ، نبض تکرار شبِ تنهاییست! که در این قصه من خسته سکوتم از دور ... و نقابی بر سکوتم نقش است! پشت این صورت خندان و نقابی از شور ، چهره ساکت و سردی خاموش دست و پا می زند از فقر محبت در دوست! تیک تاکِ ساعتم شوق رسیدن دارد ، رفتن و لحظه پایانِ عبور ... لحظه شوق رسیدن بر هیچ ، بی هدف مثل دلِ مرگ ، صبور! گله از کیست! توانی دگر از پرسش نیست گله از ماتم دل در غم تنهایی نیست! اینک اینجا کنج خلوت در اتاق ، سردِ سردم گویی ... عقربه یخ زده حتی در قاب ، و زمان پیغام مُردن را داد! تار و پود این اتاقک از سکوت ... مرده حتی از درد ، ماهیم در تنگ آب! من عبوس و خسته از بیگانگی در باران می شمارم لحظه های آخر دنیا را ... کِی تمامی دارد این جنگ کبود تن به تن ، که قناری در قفس نوحه مُردن سر داد ...! ریحان
+
نوشته شده در سه شنبه 1385/10/12ساعت 9:1 بعد از ظهر توسط ریحانه
|
آسمان لبخندی زد وگفت :
یاد آن روزها بخیر
که باران سرد پاییزی
عطر علفزار خیس را به مشام میرساند
بوی جنگل ، بوی چوب
آسمان اخمی کرد
و دلش برای پرنده های مهاجر تنگ شد
که موسم آمدن و رفتن
در پهنای سینه اش پرواز می کردند
برای زیبایی ساحل زمستانی
زلالی دریا
بغضی کرد و گریست
هوای دلش ابری شد
آسمان گریست
باران بارید
ولی ، هیچ عطری ازطبیعت برنخاست .
اگه دل شما تنگه واسه مهربونيا .. درد دلم رو حتما بخونين..!! دلم مي خواد از بهترين هاي زندگي بگم... اما نميشه از گفتن بدياش گذشت..!! دلم ميخواد از عشق.وفاداري و يکرنگي بگم.. اما حيف! حيف! نميشه از دروغ.خيانت و دو رنگيش گذشت! بياين واسه يه لحظه ام که شده توي ذهنمون نقاشي کنيم... با زبون عاميانه بگم که نگن چرا واسه درد دلت لغت از کتابا جمع ميکني... " آدما مثل مداد رنگيين وکاراشون مثل رنگ رو کاغذاي نقاشي... بعضيا يه رنگ از جعبه مداد رنگي و بعضيا يه مداد چند رنگ توي جعبه سياه!! " کاش ميدونستين..گاهي دلم ميسوزه واسه خودم که دل به چي بستم از اين دنيا!! دل به عشقش که نبود و نيست! دل به محبت که فقط حرف بود و حرف! يا به عبور بازيگراي نمايشش.. که اومدن.. اما رفتن.. رفتن چه بي صدا! خوب يا بد.رفتن با خيال شادشون.. يا اينکه شايد...اونا موندگار نبودن.. " وقتي فکر ميکنم نقش اول منم.. با يه بغض کوچيک خندم ميگيره! اخه بعد اون يادم مياد تنها نقشي که کمرنگه نقش منه... وقتي فکر ميکنم بهترين منم.. با يه درد خفيف گريم ميگيره! اخه بعد اون يادم مياد بد ترين اين ادما منم.. اما براي خودم! فقط براي خودم! وقتي فکر ميکنم موندني ترين منم.. با يه اه ه ه... بلند. با يه زخم بزرگ...چشمامو مي بندمو يادم مياد... اونيکه خوبياش هميشه فراموش شده منم " !!!!!!!!...
ريحان
نوشته های پیشین
آبان 1388
ساندویچ سرد...!(بهترین خواهر دنیا 2 )
ساندویچ و دیگر هیچ!!!(بهترین خواهر دنیا 1 .بر باد رفته)
کلبه ای آبی (دختر خاله زیبا و مهربونم.....)
صدای بی صدا(آقا سجاد)
امواج ساحل(لاله خوبم..بهترین دوست)
MY Life Diary(محمود عزیز...از بهترین ها و موفق ترین های دنیا)
کجاست جای رسیدن...(دختر زمستونی.... یه دختر پاک...)
در جستجوی نا کجا اباد(بابک فتحی)
تنها (دلارام عزیز ...)
دورترین نزدیکی (بهمن عزیز )
حرمت عاشقی (سرگردان...)
خانه سبز ما(رهای عزیزم)
غريبه اي نام آشنا(حسین حیدری)
حمید مصدق
graphic
√سبز یعنی سیدی از اهل درد√
سبز
قلب گم شده
طراح
قالب