چه حرفها که نا گفته خاک می شوند,ازعبور... نامه هایی که هرگز نمی رسند,تا حضور ! و چه عشق ها که معصوم می میرند در گناه, از غرور... آنجا که بهترین لحظه ازان توست..,نا گهان دنیا به نام سرنوشت غم هَدیه می کند اینجا شروع ویرانی آرزوست..., جهان تا همیشه تمام می شود... سکوت می کند! تا کجا برد ما را رنج دوری و فاصله که خسته ز تکرارآن خشم می کنیم؟ راهی نبود تا رسیدن ما , ولی... تا جواب دهیم دنیا را, سکوت می کنیم! رنجیده به دنبال سوالهای بی جواب... در بیم چراهای مبهوت چشم , در زندان خاطره پرسه می زنیم.... نمی دانم!! به حکم کدام نفرین نکرده ای , تا , تارو پود جان هم زخم می زنیم؟ ببین که فاصله صاعقه ایست مهیب.. عجیب!! , که مهر تو می برد ز خاطر من... و صداقتم ز یاد تو می برد !! دیگر به تماشای مرگ هم نشسته ایم..., چرا ؟ دیر یا زود..ولی باد می برد , عطر خزانی که اشک تو حتی آورده بود ! اینجا شروع ویرانی قصه است.., خسته ام! پایان لحظه کجاست؟ که سخت, به خاک سرد مرگ تشنه ام ... رسم قصه خداحافظی بود.. اما نگفت ! این به شوق سلام دوباره بود؟ یا شکستنم؟! جهان نگفت بر دلی که دل نمی شکند خطا کنی... گفت هرکه را که هوس عادت است, صدا کنی دنبا برای یکبار دیدنت جایی نداشت! نه جاده ای.... نه نگاه , نه بوسه ای...., حتی سرابی نداشت! تو از فرار بی قراری من , به که دل بسته ای؟ ماندن میان پاکی من که گناهی نداشت!... من دل نبستم به تو از هراس تنهایی! تو صدا زدی مرا که از عشق می بالی!!! به نام تو حتی گذشتم از عهد دور خویش... که نبندم دل, به غریبه و آشنایی.. تلخ بودم از کینۀ روزگار ,مرا ببخش... به یاد مهربانیم ,اگرچه کم بود..,اما ببخش! می بخشمت به یاد عشق, که تورا آفرید... اما کسی که دل به تو بست , بیهوده شکست! ریحان : (هنوز, زمان تو را از یاد من نبرده.. اما زمانه به من آموخت ,زندگی تنها یک بار در دست من است... و بعد ,زود زود.., فردای من در دستان مرگ چه نا عادلانه است اگر, همین یک نفس به پای کسی بسوزم, که برایم نسوخت! مرگ تو آرزوی من نیست, ولی بدان بخشیدن او که قلب پر غرور مرا,چه دشوارو پر رنج , دلبسته خود کرد, و بعد رهایش کرد, آسوده نیست..! مهربان قدیمی من.. بپذیر , عشق برای قلب کوچکت بزرگ بود! افسوس از آنهمه دردی که تو کشیدی به پای من!! اما چرا من ؟!! من که از دلبستن به آینه های کور رنگین بیزار بودم.. منی که تو را نمی دیدم! چرا آمدی؟ آمدی که قصه پردازی کنی, قصه گوی من؟؟ آمدی که تنها بازمانده از شهر نا باوری را, زخم خورده کنی... رهایش کنی؟ , آخرین ستارۀ من؟؟ زمانه به من آموخت که تورا از یاد ببرم اما به یاد داشته باش, قصه هرگز نمی میرد! داستان من و تو , تکرار رنج هزار دلبسته دیگر است , که بازهم تکرار می شود.. و ای کاش که ما تکرار قصه ای بودیم , که اینگونه ماندگار نبود.. چرا که باور دارم داستان فراق از رسیدن, ماندنی تر است... نام های رفته , در یادها می میرد من و تو می میریم..... اما قصه همیشه با قیست.. قصه گوی من, تو نا تمام قصه را رها کردی. چرا ؟؟؟ عشق برای قلب کوچکت بزرگ بود! افسوس از آنهمه دردی که تو کشیدی به پای من!! بپذیر... مهربان قدیمی من..) شعری برای او که هنوز در خاطره هایم دوستش دارم... و فقط در خاطره هایم!!!!!
+
نوشته شده در شنبه 1386/10/22ساعت 1:17 قبل از ظهر توسط ریحانه
|
آسمان لبخندی زد وگفت :
یاد آن روزها بخیر
که باران سرد پاییزی
عطر علفزار خیس را به مشام میرساند
بوی جنگل ، بوی چوب
آسمان اخمی کرد
و دلش برای پرنده های مهاجر تنگ شد
که موسم آمدن و رفتن
در پهنای سینه اش پرواز می کردند
برای زیبایی ساحل زمستانی
زلالی دریا
بغضی کرد و گریست
هوای دلش ابری شد
آسمان گریست
باران بارید
ولی ، هیچ عطری ازطبیعت برنخاست .
اگه دل شما تنگه واسه مهربونيا .. درد دلم رو حتما بخونين..!! دلم مي خواد از بهترين هاي زندگي بگم... اما نميشه از گفتن بدياش گذشت..!! دلم ميخواد از عشق.وفاداري و يکرنگي بگم.. اما حيف! حيف! نميشه از دروغ.خيانت و دو رنگيش گذشت! بياين واسه يه لحظه ام که شده توي ذهنمون نقاشي کنيم... با زبون عاميانه بگم که نگن چرا واسه درد دلت لغت از کتابا جمع ميکني... " آدما مثل مداد رنگيين وکاراشون مثل رنگ رو کاغذاي نقاشي... بعضيا يه رنگ از جعبه مداد رنگي و بعضيا يه مداد چند رنگ توي جعبه سياه!! " کاش ميدونستين..گاهي دلم ميسوزه واسه خودم که دل به چي بستم از اين دنيا!! دل به عشقش که نبود و نيست! دل به محبت که فقط حرف بود و حرف! يا به عبور بازيگراي نمايشش.. که اومدن.. اما رفتن.. رفتن چه بي صدا! خوب يا بد.رفتن با خيال شادشون.. يا اينکه شايد...اونا موندگار نبودن.. " وقتي فکر ميکنم نقش اول منم.. با يه بغض کوچيک خندم ميگيره! اخه بعد اون يادم مياد تنها نقشي که کمرنگه نقش منه... وقتي فکر ميکنم بهترين منم.. با يه درد خفيف گريم ميگيره! اخه بعد اون يادم مياد بد ترين اين ادما منم.. اما براي خودم! فقط براي خودم! وقتي فکر ميکنم موندني ترين منم.. با يه اه ه ه... بلند. با يه زخم بزرگ...چشمامو مي بندمو يادم مياد... اونيکه خوبياش هميشه فراموش شده منم " !!!!!!!!...
ريحان
پست الکترونیک
نوشته های پیشین
آبان 1388مهر 1388
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
مرداد 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
پیوندها
ساندویچ سرد...!(بهترین خواهر دنیا 2 )
ساندویچ و دیگر هیچ!!!(بهترین خواهر دنیا 1 .بر باد رفته)
کلبه ای آبی (دختر خاله زیبا و مهربونم.....)
صدای بی صدا(آقا سجاد)
امواج ساحل(لاله خوبم..بهترین دوست)
MY Life Diary(محمود عزیز...از بهترین ها و موفق ترین های دنیا)
کجاست جای رسیدن...(دختر زمستونی.... یه دختر پاک...)
در جستجوی نا کجا اباد(بابک فتحی)
تنها (دلارام عزیز ...)
دورترین نزدیکی (بهمن عزیز )
حرمت عاشقی (سرگردان...)
خانه سبز ما(رهای عزیزم)
غريبه اي نام آشنا(حسین حیدری)
حمید مصدق
graphic
√سبز یعنی سیدی از اهل درد√
سبز
قلب گم شده
طراح
قالبNight Silence